Paano Pumasok ang Kasalanan sa Mundo?

Nang likhain ng Diyos ang mundo, ito ay lubos na mabuti. Sinasabi sa unang kabanata ng Bibliya: “At nakita ng Diyos ang lahat ng kanyang nagawa, at, narito, napakabuti.” (Genesis 1:31). Gayunpaman, malinaw na mayroon ding maraming masasamang bagay sa mundo ngayon. Upang maunawaan kung saan nagmula ang mga ito, kailangan nating bumalik sa pinakasimula ng kasaysayan ng mundo.

Isang Espesyal na Posisyon

Sa unang tatlong kabanata ng Bibliya, matatagpuan natin ang maraming mahahalagang tema. Sa unang kabanata, natutunan natin na ang Diyos ay umiiral. Nakita rin natin na Siya ang makapangyarihang Lumikha ng lahat ng bagay. Higit sa lahat, natutunan natin na nilikha Niya ang tao ayon sa Kanyang larawan (Genesis 1:26-27). Sa madaling salita, iba ang tao kumpara sa ibang nilikha. Tayo ay mga nilalang na may moral at rasyonal na kakayahan na kumakatawan sa Diyos sa mundo (Genesis 1:28; Efeso 4:24; Colosas 3:10). Ito rin ay nangangahulugan na tayo ay may natatanging relasyon sa Diyos na naiiba sa mga hayop. Ito ay malinaw na ipinahayag sa buong Kasulatan. Sa Genesis 2, binigyan ng Diyos si Adan ng isang espesyal na utos:

“Sinabi ng Panginoong Diyos sa tao, ‘Maaari kang kumain mula sa anumang puno sa hardin; ngunit sa puno ng kaalaman ng mabuti at masama ay hindi mo dapat kainin, sapagkat sa araw na kumain ka nito ay tiyak na mamamatay ka.'” (Genesis 2:15-17)

Malinaw ang babala, ang pagsuway sa utos ng Diyos ay humahantong sa kamatayan (parehong pisikal at espiritwal).

Ang Ahas

Ito ang ating natagpuan sa ikatlong kabanata, kung saan tinukso ng serpiyente ang asawa ni Adan, si Eba, sa kasalanan. Alam natin mula sa kasunod na Kasulatan na ang serpiyenteng ito ay si Satanas o ang Diablo (Pahayag 12:9; 20:2; cf. Juan 8:44). Hindi inilarawan ng Bibliya kung ano ang itsura ng serpiyente, ngunit walang dahilan upang maniwala na naiiba ang itsura ng serpiyente mula sa mga ahas ngayon. Bagama’t ang ilan ay nagpapalagay na ang ulat na ito ay parabuliko o poetiko, hindi kumakatawan sa literal na kasaysayan, dapat nating isipin ito bilang isang literal at historikal na ulat.

Halimbawa, si Adan ay itinuturing bilang isang historikal na pigura (Lucas 3:38; Roma 5:12-14). Ang pagtanggi sa historisidad ng ulat na ito ay magdudulot ng pagdududa sa natitirang Kasulatan. Bagama’t tila kakaiba sa atin na ang isang serpiyente ay maaaring makipagkomunikasyon sa isang tao sa ilang paraan, kailangan nating bigyan ng benepisyo ng pagdududa ang salita ng Diyos. Dagdag pa, alam natin na ang mga demonyo, na mga nahulog na anghel (si Satanas ang pinuno ng mga nahulog na anghel), ay maaaring manirahan sa buhay ng hayop (Marcos 5:9-13).

Ang Tukso at Pagbagsak ng Sangkatauhan

Sa anumang kaso, narito sa ikatlong kabanata ang tukso at Pagbagsak ng sangkatauhan. Sinimulan ng serpiyente sa pamamagitan ng pagdududa sa isip ni Eba, pati na rin ang maling paghahalintulad sa Diyos (Genesis 3:1). Tumugon si Eba sa pamamagitan ng pagwawasto sa serpiyente. Pagkatapos, tahasang itinanggi ng serpiyente ang salita ng Diyos at talagang tinawag Siyang sinungaling: “Tiyak na hindi ka mamamatay!” (Genesis 3:4). Sa esensya, inilagay ng serpiyente sa pagdududa ang kabutihang-loob at pagpapala ng Diyos, na parang pinipigilan ng Diyos ang tunay na kalidad at kabuuan ng buhay. Ipinahayag ng serpiyente na kung kakain si Eba ng bunga, magiging katulad siya ng Diyos. Ang kabalintunaan dito ay nilikha ang tao ayon sa larawan at kawangis ng Diyos. Ano pa ang kanilang mahihiling!? Dagdag pa, inutusan sila ng Diyos na maghari sa mundo, kasama ang mga hayop (Genesis 1:28).

Dito, gayunpaman, ang hayop (serpiyente) ang namamahala at nakakaapekto sa tao. Mukhang tinutukso sila ng serpiyente na subukang maging katumbas ng Diyos, upang pabagsakin ang paghahari ng Diyos at mamuno sa kanilang sarili. Bagama’t ito ay hindi makakamit, tiyak na ito ang sinusubukan ng tao sa pamamagitan ng pagtanggi sa pag-iral ng Diyos at paghahangad na mabuhay ayon sa kanilang sariling mga patakaran. Sunod, napansin ni Eba na ang ipinagbabawal na prutas ay mabuti para sa pagkain, ito ay isang kasiyahan sa mga mata, at ang puno ay maaaring magbigay ng karunungan. Sa pamamagitan ng kanyang makalamang pagnanasa kumain siya ng prutas at pagkatapos ay binigyan ang kanyang asawa (Adan), at kumain din siya (Genesis 3:6). Sa madaling salita, ito ay nagresulta sa kanilang espiritwal na kamatayan (makasalanang kalikasan at paghihiwalay mula sa Diyos; Genesis 3:8-13), pati na rin ang kanilang pisikal na kamatayan, bagama’t naantala (Genesis 5:5).

Ang Kasalanan ng Pagkain ng Prutas

Mahalagang tandaan na walang likas na kasalanan sa pagkain ng prutas. Sa halip, nang utusan ng Diyos ang tao na huwag itong kainin, saka ito naging isang itinakdang batas para sundin ng tao. Ang kabigatan ng kasalanang ito, tulad ng lahat ng kasalanan, ay laban ito sa Diyos at sa Kanyang batas (Awit 51:4; 1 Juan 3:4).

Ang Pangako ng isang Tagapagligtas

Dahil sa kasalanan ni Adan, ang natitirang sangkatauhan pagkatapos niya ay ipinanganak na may makasalanang kalikasan, nabubuhay na salungat sa Diyos at sa Kanyang mga daan (Awit 51:5; Marcos 7:20-23; Roma 5:12; Efeso 2:1-3). Gayunpaman, binigyan ng Diyos sina Adan at Eba ng pangako ng isang Tagapagligtas, na tatalo sa gawa ni Satanas (Genesis 3:15). Ilang libong taon ang lumipas, natupad ang pangakong ito kay Jesu-Cristo. Halimbawa, sa Colosas 2, sinabi sa atin na tinalo ni Cristo ang gawa ni Satanas sa pamamagitan ng krus, at ang mga nagkakaisa sa Kanya sa pamamagitan ng pananampalataya, ay may buhay sa Kanya (Colosas 2:6-15; cf. Roma 6:23).

Buod

Kaya, pumasok ang kasamaan at kasalanan sa mundo sa pamamagitan ng unang mga tao na natukso sa kasalanan ni Satanas, at mula noon ang lahat ng tao ay ipinanganak sa mundong ito bilang makasalanang mga nilalang na nasa ilalim ng makatarungang paghatol ng Diyos. Sila ay nangangailangan ng isang Tagapagligtas, at ang Tagapagligtas na ito ay si Jesu-Cristo, na lubos na sumunod sa kalooban ng Diyos at nagdala ng ating kasalanan at parusa sa krus. Siya ay muling nabuhay mula sa libingan, nagtagumpay laban sa kasalanan at kamatayan. Ang mga nagsisisi sa kanilang mga kasalanan at naniniwala kay Cristo lamang para sa kanilang kaligtasan ay maliligtas!

📁 ,
Paano Pumasok ang Kasalanan sa Mundo?

Nang likhain ng Diyos ang mundo, ito ay lubos na mabuti. Sinasabi sa unang kabanata ng Bibliya: “At nakita ng Diyos ang lahat ng kanyang nagawa, at, narito, napakabuti.” (Genesis 1:31). Gayunpaman, malinaw na mayroon ding maraming masasamang bagay sa mundo ngayon. Upang maunawaan kung saan nagmula ang mga ito, kailangan nating bumalik sa pinakasimula ng kasaysayan ng mundo.

Isang Espesyal na Posisyon

Sa unang tatlong kabanata ng Bibliya, matatagpuan natin ang maraming mahahalagang tema. Sa unang kabanata, natutunan natin na ang Diyos ay umiiral. Nakita rin natin na Siya ang makapangyarihang Lumikha ng lahat ng bagay. Higit sa lahat, natutunan natin na nilikha Niya ang tao ayon sa Kanyang larawan (Genesis 1:26-27). Sa madaling salita, iba ang tao kumpara sa ibang nilikha. Tayo ay mga nilalang na may moral at rasyonal na kakayahan na kumakatawan sa Diyos sa mundo (Genesis 1:28; Efeso 4:24; Colosas 3:10). Ito rin ay nangangahulugan na tayo ay may natatanging relasyon sa Diyos na naiiba sa mga hayop. Ito ay malinaw na ipinahayag sa buong Kasulatan. Sa Genesis 2, binigyan ng Diyos si Adan ng isang espesyal na utos:

“Sinabi ng Panginoong Diyos sa tao, ‘Maaari kang kumain mula sa anumang puno sa hardin; ngunit sa puno ng kaalaman ng mabuti at masama ay hindi mo dapat kainin, sapagkat sa araw na kumain ka nito ay tiyak na mamamatay ka.'” (Genesis 2:15-17)

Malinaw ang babala, ang pagsuway sa utos ng Diyos ay humahantong sa kamatayan (parehong pisikal at espiritwal).

Ang Ahas

Ito ang ating natagpuan sa ikatlong kabanata, kung saan tinukso ng serpiyente ang asawa ni Adan, si Eba, sa kasalanan. Alam natin mula sa kasunod na Kasulatan na ang serpiyenteng ito ay si Satanas o ang Diablo (Pahayag 12:9; 20:2; cf. Juan 8:44). Hindi inilarawan ng Bibliya kung ano ang itsura ng serpiyente, ngunit walang dahilan upang maniwala na naiiba ang itsura ng serpiyente mula sa mga ahas ngayon. Bagama’t ang ilan ay nagpapalagay na ang ulat na ito ay parabuliko o poetiko, hindi kumakatawan sa literal na kasaysayan, dapat nating isipin ito bilang isang literal at historikal na ulat.

Halimbawa, si Adan ay itinuturing bilang isang historikal na pigura (Lucas 3:38; Roma 5:12-14). Ang pagtanggi sa historisidad ng ulat na ito ay magdudulot ng pagdududa sa natitirang Kasulatan. Bagama’t tila kakaiba sa atin na ang isang serpiyente ay maaaring makipagkomunikasyon sa isang tao sa ilang paraan, kailangan nating bigyan ng benepisyo ng pagdududa ang salita ng Diyos. Dagdag pa, alam natin na ang mga demonyo, na mga nahulog na anghel (si Satanas ang pinuno ng mga nahulog na anghel), ay maaaring manirahan sa buhay ng hayop (Marcos 5:9-13).

Ang Tukso at Pagbagsak ng Sangkatauhan

Sa anumang kaso, narito sa ikatlong kabanata ang tukso at Pagbagsak ng sangkatauhan. Sinimulan ng serpiyente sa pamamagitan ng pagdududa sa isip ni Eba, pati na rin ang maling paghahalintulad sa Diyos (Genesis 3:1). Tumugon si Eba sa pamamagitan ng pagwawasto sa serpiyente. Pagkatapos, tahasang itinanggi ng serpiyente ang salita ng Diyos at talagang tinawag Siyang sinungaling: “Tiyak na hindi ka mamamatay!” (Genesis 3:4). Sa esensya, inilagay ng serpiyente sa pagdududa ang kabutihang-loob at pagpapala ng Diyos, na parang pinipigilan ng Diyos ang tunay na kalidad at kabuuan ng buhay. Ipinahayag ng serpiyente na kung kakain si Eba ng bunga, magiging katulad siya ng Diyos. Ang kabalintunaan dito ay nilikha ang tao ayon sa larawan at kawangis ng Diyos. Ano pa ang kanilang mahihiling!? Dagdag pa, inutusan sila ng Diyos na maghari sa mundo, kasama ang mga hayop (Genesis 1:28).

Dito, gayunpaman, ang hayop (serpiyente) ang namamahala at nakakaapekto sa tao. Mukhang tinutukso sila ng serpiyente na subukang maging katumbas ng Diyos, upang pabagsakin ang paghahari ng Diyos at mamuno sa kanilang sarili. Bagama’t ito ay hindi makakamit, tiyak na ito ang sinusubukan ng tao sa pamamagitan ng pagtanggi sa pag-iral ng Diyos at paghahangad na mabuhay ayon sa kanilang sariling mga patakaran. Sunod, napansin ni Eba na ang ipinagbabawal na prutas ay mabuti para sa pagkain, ito ay isang kasiyahan sa mga mata, at ang puno ay maaaring magbigay ng karunungan. Sa pamamagitan ng kanyang makalamang pagnanasa kumain siya ng prutas at pagkatapos ay binigyan ang kanyang asawa (Adan), at kumain din siya (Genesis 3:6). Sa madaling salita, ito ay nagresulta sa kanilang espiritwal na kamatayan (makasalanang kalikasan at paghihiwalay mula sa Diyos; Genesis 3:8-13), pati na rin ang kanilang pisikal na kamatayan, bagama’t naantala (Genesis 5:5).

Ang Kasalanan ng Pagkain ng Prutas

Mahalagang tandaan na walang likas na kasalanan sa pagkain ng prutas. Sa halip, nang utusan ng Diyos ang tao na huwag itong kainin, saka ito naging isang itinakdang batas para sundin ng tao. Ang kabigatan ng kasalanang ito, tulad ng lahat ng kasalanan, ay laban ito sa Diyos at sa Kanyang batas (Awit 51:4; 1 Juan 3:4).

Ang Pangako ng isang Tagapagligtas

Dahil sa kasalanan ni Adan, ang natitirang sangkatauhan pagkatapos niya ay ipinanganak na may makasalanang kalikasan, nabubuhay na salungat sa Diyos at sa Kanyang mga daan (Awit 51:5; Marcos 7:20-23; Roma 5:12; Efeso 2:1-3). Gayunpaman, binigyan ng Diyos sina Adan at Eba ng pangako ng isang Tagapagligtas, na tatalo sa gawa ni Satanas (Genesis 3:15). Ilang libong taon ang lumipas, natupad ang pangakong ito kay Jesu-Cristo. Halimbawa, sa Colosas 2, sinabi sa atin na tinalo ni Cristo ang gawa ni Satanas sa pamamagitan ng krus, at ang mga nagkakaisa sa Kanya sa pamamagitan ng pananampalataya, ay may buhay sa Kanya (Colosas 2:6-15; cf. Roma 6:23).

Buod

Kaya, pumasok ang kasamaan at kasalanan sa mundo sa pamamagitan ng unang mga tao na natukso sa kasalanan ni Satanas, at mula noon ang lahat ng tao ay ipinanganak sa mundong ito bilang makasalanang mga nilalang na nasa ilalim ng makatarungang paghatol ng Diyos. Sila ay nangangailangan ng isang Tagapagligtas, at ang Tagapagligtas na ito ay si Jesu-Cristo, na lubos na sumunod sa kalooban ng Diyos at nagdala ng ating kasalanan at parusa sa krus. Siya ay muling nabuhay mula sa libingan, nagtagumpay laban sa kasalanan at kamatayan. Ang mga nagsisisi sa kanilang mga kasalanan at naniniwala kay Cristo lamang para sa kanilang kaligtasan ay maliligtas!

📁 ,