Bakit hindi nag-aasawa ang mga madre?

Batay sa Bagong Tipan

Sa Bagong Tipan, tinugunan ni Apostol Pablo ang isyu ng pag-aasawa na itinatanong ng simbahan sa Corinto. Sa 1 Corinto 7:8, sinabi ni Pablo na sa mga walang asawa at mga balo, mabuting manatili silang walang asawa. Dagdag pa niya sa 1 Corinto 7:34, “Ang babaeng walang asawa ay nag-iisip tungkol sa mga bagay na ukol sa Panginoon, kung paano siya magiging banal sa katawan at espiritu. Ngunit ang babaeng may asawa ay nag-iisip tungkol sa mga bagay ng sanlibutan, kung paano niya mabibigyang-lugod ang kanyang asawa.”

Mula sa unang simbahan, makikita na may mga babaeng pinili ang maglingkod sa Panginoon. Sa Lucas 8:1-3, nabanggit ang mga babaeng sumunod kay Jesus at tumulong sa Kanya at sa Kanyang mga alagad sa kanilang pangangailangan. Ang ilan sa kanila ay maaaring mga birhen, habang ang iba naman ay maaaring mga balo o may-asawa na sumama sa grupo ng may pahintulot ng kanilang mga asawa.

Panata ng kalinisang-budhi

Mula pa noong ika-3 siglo, nagsimulang magkaroon ng mga tahanang pangkomunidad kung saan ang mga babaeng may parehong pananampalataya ay nagtitipon upang ialay ang kanilang buhay sa Diyos at sa Kanyang paglilingkod. Sa mga ganitong pamayanan, ang mga madre ay gumagawa ng panata ng kalinisang-budhi (vow of celibacy), na nangangahulugang nanunumpa silang umiwas sa mga relasyong sekswal upang lubos na maialay ang kanilang sarili sa Panginoon.

Matapos gawin ang panatang ito, ang mga madre ay hindi na mag-aasawa. Ang iba, bago pumasok sa ganitong buhay, ay maaaring mga balo o dating may asawa, ngunit sa pagpasok nila bilang madre, itinatakwil nila ang kanilang karapatang mag-asawa upang buong puso nilang mapaglingkuran ang Diyos. Gaya ng sinabi ni Pablo, layunin nilang hindi madamay sa mga “alalahanin ng sanlibutan” at mas magtuon sa mga bagay na ukol sa Panginoon.

Isang Buhay ng Pagtatalaga

Ang buhay ng isang madre ay isang buhay ng lubos na pagtatalaga sa Diyos, kung saan ang kanilang panahon, enerhiya, at buong pagkatao ay inilalaan sa panalangin, pagmumuni-muni, pagtuturo, pangangalaga sa may sakit, at paglilingkod sa mahihirap. Sa ganitong paraan, ang hindi pag-aasawa ay hindi lamang isang sakripisyo kundi isang malalim na pagpapahayag ng kanilang pag-ibig at debosyon sa Diyos. 

📁 ,
Bakit hindi nag-aasawa ang mga madre?

Batay sa Bagong Tipan

Sa Bagong Tipan, tinugunan ni Apostol Pablo ang isyu ng pag-aasawa na itinatanong ng simbahan sa Corinto. Sa 1 Corinto 7:8, sinabi ni Pablo na sa mga walang asawa at mga balo, mabuting manatili silang walang asawa. Dagdag pa niya sa 1 Corinto 7:34, “Ang babaeng walang asawa ay nag-iisip tungkol sa mga bagay na ukol sa Panginoon, kung paano siya magiging banal sa katawan at espiritu. Ngunit ang babaeng may asawa ay nag-iisip tungkol sa mga bagay ng sanlibutan, kung paano niya mabibigyang-lugod ang kanyang asawa.”

Mula sa unang simbahan, makikita na may mga babaeng pinili ang maglingkod sa Panginoon. Sa Lucas 8:1-3, nabanggit ang mga babaeng sumunod kay Jesus at tumulong sa Kanya at sa Kanyang mga alagad sa kanilang pangangailangan. Ang ilan sa kanila ay maaaring mga birhen, habang ang iba naman ay maaaring mga balo o may-asawa na sumama sa grupo ng may pahintulot ng kanilang mga asawa.

Panata ng kalinisang-budhi

Mula pa noong ika-3 siglo, nagsimulang magkaroon ng mga tahanang pangkomunidad kung saan ang mga babaeng may parehong pananampalataya ay nagtitipon upang ialay ang kanilang buhay sa Diyos at sa Kanyang paglilingkod. Sa mga ganitong pamayanan, ang mga madre ay gumagawa ng panata ng kalinisang-budhi (vow of celibacy), na nangangahulugang nanunumpa silang umiwas sa mga relasyong sekswal upang lubos na maialay ang kanilang sarili sa Panginoon.

Matapos gawin ang panatang ito, ang mga madre ay hindi na mag-aasawa. Ang iba, bago pumasok sa ganitong buhay, ay maaaring mga balo o dating may asawa, ngunit sa pagpasok nila bilang madre, itinatakwil nila ang kanilang karapatang mag-asawa upang buong puso nilang mapaglingkuran ang Diyos. Gaya ng sinabi ni Pablo, layunin nilang hindi madamay sa mga “alalahanin ng sanlibutan” at mas magtuon sa mga bagay na ukol sa Panginoon.

Isang Buhay ng Pagtatalaga

Ang buhay ng isang madre ay isang buhay ng lubos na pagtatalaga sa Diyos, kung saan ang kanilang panahon, enerhiya, at buong pagkatao ay inilalaan sa panalangin, pagmumuni-muni, pagtuturo, pangangalaga sa may sakit, at paglilingkod sa mahihirap. Sa ganitong paraan, ang hindi pag-aasawa ay hindi lamang isang sakripisyo kundi isang malalim na pagpapahayag ng kanilang pag-ibig at debosyon sa Diyos. 

📁 ,