Oo. Ang kamatayan ni Jesus sa krus ay nagkamit ng walang hanggang kaligtasan para sa lahat ng mananampalataya—maging sila man ay nabuhay bago o pagkatapos Niya.
Sa biyaya, sa pamamagitan ng pananampalataya
Ang mga mananampalataya sa Lumang Tipan ay hindi naligtas dahil sa pagsunod nila sa kautusan ng Diyos. Malinaw na itinuturo ng Biblia: “Sapagkat walang taong mapapawalang-sala sa harapan ng Diyos sa pamamagitan ng pagsunod sa Kautusan.” (Roma 3:20, MBBTAG) Hindi tayo sapat na mabuti upang makamit ang langit sa sarili nating gawa. Totoo ito para sa atin ngayon, at ganoon din sa mga mananampalataya noong panahon ng Lumang Tipan. Hindi rin sila naligtas dahil sa mga handog na hayop. Sinasabi ng Biblia:“Sapagkat imposible na ang dugo ng mga toro at mga kambing ay makapag-alis ng mga kasalanan.” (Hebreo 10:4, MBBTAG) Sa halip, ang mga handog sa Lumang Tipan ay tumuturo sa iisang handog na gagawin ni Jesus sa krus upang magdala ng walang hanggang kaligtasan. Tulad ng mga mananampalataya sa Bagong Tipan, ang mga mananampalataya sa Lumang Tipan ay pinawalang-sala rin sa pamamagitan ng biyaya at pananampalataya. Tungkol kay Abraham, mababasa natin: “Sumampalataya si Abram sa Panginoon, at dahil dito ay itinuring siya ng Panginoon na matuwid.” (Genesis 15:6, MBBTAG) Hindi siya naligtas dahil sa kanyang mga gawa, kundi dahil sa pananampalataya.
Mga pangako ng Diyos
Ang pananampalataya ng mga mananampalataya sa Lumang Tipan ay may ilang mahalagang bahagi. Ito ay pagtitiwala sa Diyos na lumikha ng langit at lupa. Ito rin ay kahandaang mamuhay ayon sa Kanyang mga utos. At higit sa lahat, ito ay pagtitiwala sa mga pangako ng Diyos. Ang pinakamahalagang pangako ng Diyos ay ang pangako tungkol sa Mesiyas. Maraming propesiya sa Lumang Tipan ang tumuturo sa Mesiyas, at mahirap malaman kung gaano kalinaw ang pagkaunawa ng mga mananampalataya noon tungkol dito. Gayunman, tiyak na may masayang paghihintay sa kaligtasang ipagkakaloob ng Diyos sa pamamagitan ng Mesiyas, at may ilang nakatanggap pa nga ng makahulang pagkaunawa tungkol dito. Sinabi ni Jesus sa mga Judio: “Nagalak ang inyong amang si Abraham sa pag-asang makikita niya ang aking araw. Nakita nga niya iyon at siya’y natuwa.” (Juan 8:56, MBBTAG) Kaya ang walang hanggang kaligtasang dinala ni Jesus ay hindi lamang para sa mga mananampalataya sa Bagong Tipan. Ang Kanyang kamatayan ay inilalarawan bilang: “isang kamatayan na tumubos sa kanila mula sa mga kasalanang nagawa sa ilalim ng unang tipan.” (Hebreo 9:15)
Alam ng Diyos ang lahat
Paano naging posible na mapatawad ang mga kasalanan ng mga tao batay sa sakripisyo ni Jesus, kahit na namatay sila bago pa naganap ang sakripisyong iyon? Posible ito dahil alam ng Diyos ang lahat. May walang hanggang aspeto ang kaligtasan. Sa Efeso 1:4-5, tinitiyak ng apostol Pablo sa mga mananampalataya na ang Diyos ay:“pinili tayo kay Cristo bago pa nilikha ang sanlibutan, upang tayo’y maging banal at walang kapintasan sa harapan niya. Dahil sa kanyang pag-ibig, itinalaga niya tayo noon pa man upang maging mga anak niya sa pamamagitan ni Jesu-Cristo, ayon sa kanyang layunin at kalooban.” (Efeso 1:4-5, MBBTAG) Sa isa pang sulat, sinabi rin ni Pablo na ang Diyos ay: “nagligtas sa atin at tumawag sa atin upang mamuhay nang banal, hindi dahil sa ating mga gawa kundi dahil sa kanyang sariling layunin at biyaya na ibinigay niya sa atin kay Cristo Jesus bago pa nagsimula ang panahon.” (2 Timoteo 1:9, MBBTAG) Itinalaga ng Diyos na ang sakripisyo ni Jesus ang magiging paraan upang maligtas ang mga tao. At inilapat Niya ang mga pagpapala ng sakripisyong iyon sa lahat ng mananampalataya—maging sila man ay nabuhay bago o pagkatapos ng panahon ni Jesus. Ngunit ang pinakamahalagang tanong ay hindi lamang: “Naligtas ba ang mga mananampalataya sa Lumang Tipan sa pamamagitan ni Jesus?” Ang mas mahalagang tanong ay: “Naligtas ka na ba ni Jesus?” Magtiwala ka sa Kanya, at tatanggap ka ng walang hanggang buhay at makakasama mo Siya magpakailanman, kasama ng lahat ng mananampalataya mula sa Lumang Tipan at Bagong Tipan.